Brieven

Het volgende:
Wat is de mens? Alsof we ze kennen omdat we er toevallig zelf één zijn.
Waarom is de mens? Alsof er een reden zou moeten zijn aangezien we er nu eenmaal zijn.
Hoe verhoudt de mens zich tot de ander, het andere? Alsof verhoudingsconventies als maatstaaf genomen kunnen worden om waarden en normen, zelfs om waarheid, van een ‘juiste’ betekenis te voorzien. Dat, terwijl het evengoed anders zou kunnen zijn.

Via mijn tekeningen verhoud ik me tot de ander, het andere. Deze blijft, zoals het woord reeds doet vermoeden, een vreemde. De kunst vormt de verbeelde brug.
Omdat ik zelf mens ben en in relatie sta tot andere mensen, belangt deze thematiek mij aan en ik geloof, niet mij alleen. Daarnaast stel ik een open vraag naar de existentiële gronden van ons mens-zijn.

Met het potlood gewapend tast ik de vormen af van de wezens op de vuurlijn. Ik teken de dekmantels er van af en met het puntje teken ik de kern van zijn wezen. Er is de mens die van zijn voetstuk gehaald dient te worden. Er is de mens en die is gebrekkig. Ik wens ze, die mens als mysterie, te onthullen en te kennen. Ik doel op authenticiteit en zoek naar fundamenten.
De lijn is de legende, die als leidraad de vorm van het lichaam aftast.
Ik ga een beeldende dialoog aan. Brieven teken ik aan belangrijke mensen in mijn leven. Vanuit het detail van het persoonlijke verzoek ik naar het universele te gaan. Op die manier behoud ik mijn nauwe betrokkenheid en de authenticiteit in mijn werk. Met de beweging naar het universele betreed ik de kunst. Ik wil altijd een punt van herkenning behouden, opdat er communicatie kan ontstaan die dan weer identificatie en reflectie teweegbrengt of een louter voelen, er is heel wat te voelen. Desondanks, dient een figuur helemaal niet realistisch weergegeven te worden om waarachtig te zijn.

Ik maak een voorstelling van contact, door er vorm en richting aan te geven. Desondanks blijft de voorstelling een raken aan, het is nooit een samenvallen met, daar contact altijd een kern van interpretatie bevat. Contact impliceert het aanwezig zijn van een ander of het andere.
Ik breng de contact terug die verloren is gegaan in onze maatschappij en binnen onze verhoudingen. We zijn het belang van de ander vergeten, deze wil ik terugtekenen en doen betekenen.